[ONE PIECE FANFICTION ]

posted on 07 Aug 2007 13:48 by 0imagine0

นี้เป็น เรื่องแต่งที่เอาตัวละครในเรื่อง ONE PIECE มาเป็นตัวเอกของเรื่อง ซึ่งเน้นไปทาง YAOI ผู้ใดที่รับเรื่องแนว YAOI รึนิยายแต่งขึ้นจากเรื่อง ONE PIECE ไม่ได้กรุณาอย่าเลื่อนลงไปนะขอรับ

เห็นใครๆก็แต่ง FANFICTION กัน เลยลองแต่ง FIC ออกมาซักเรื่องแต่ตอนนี้นึกได้แต่เรื่อง แบบ วายๆ T_T เลยกลายเป็นเรื่องนี้ไปจนได้ แต่ทำไมตัวหนังสือมันเดียวใหญ่เดียวเล็ก แล้วไอ้เส้นๆที่มาขีดทับนี้แก้ไขยังไงเน่อ T_T

[ONE PIECE FANFICTION ]

"ONE NIGHT"

BY: ๐MR๐PRINCE๐

 

 

 

 

 

คืนนี้ทะเลดูสงบดีจังแฮะ

 

ซันจิกุ๊กหนุ่มประจำเรื่อ Going Marry พึมพำกับตัวเอง วันนี้เขาต้องอยู่เวรกลางคืน ซึ่งคืนนี้พระจันทร์เต็มดวงสุกสว่าง จากตำแหน่งหอบนเรือที่เขาอยู่นั้นมองเห็นไปได้ทั่วท้องทะเล ลมเย็นๆยามค่ำคืน กับความเงียบสงัดจะมีเพียงแต่เสียงคลื่นที่กระทบตัวเรือเท่านั้น ทำให้ชวนเหม่อคิดถึงความฝันในวัยเด็ก ที่ทำให้เขาต้องออกผจญภัยกับกลุ่มโจรสลัดลูฟี่

 

All Bule มันจะอยู่ตรงไหนของแกรนไลท์กันนะ

 

เขาพูดพร้อมกับจุดบุหรี่ขึ้นมาสูบ และกวาดสายตาไปข้างหน้าอย่างสบายใจ

 

กึก!!

 

เสียงดังจากด้านหลังทำให้ซันจิต้องหันกลับไปทางต้นเสียง

 

คนที่ทำเสียงดังไม่ใช่ใครที่ไหน เขาคือโซโลนักดาบของเรือ ที่ดูท่าทางจะมึนๆจากการดื่มเหล้ามา เขาเองก็มีความฝันที่จะเป็นนักดาบที่เก่งที่สุดในโลก และได้ร่วมเดินทางมาด้วยกัน

 

โซโล ขึ้นมาทำอะไรบนนี้ วันนี้เป็นเวรชั้นไม่ใช่ของนายนะเฟ่ย

 

เขาพูดใส่นักดาบคู่กัดของเขาด้วยน้ำเสียงรำคาญเหมือนจะบอกว่าโผล่มาให้บรรยกาศดีๆมันเสียทำไม เพราะไม่มีวันไหนที่เขากับโซโลจะไม่ทะเลาะกันเลยพลอยทำให้รู้สึกหงุดหงิด เมื่อเห็นหน้าของโซโลในแบบเวลานี้

 

โซโลยืนทอดสายตาไปรอบๆ มองดูทะเลที่เงียบสงบอยู่พักนึง เอยขึ้นเบาๆ

 

เอ่อ... ชั้นว่าชั้นจะมาขอโทษนายนะ ซันจิ

 

ขอโทษ ขอโทษเรื่องอะไรฟะ นายเมารึไง พูดอะไรน่าขนลุก

 

ซันจิทำหน้าตากวนประสาทให้กับคำพูดโซโล เขานึกไม่ออกเลยว่ามาขอโทษเรื่องอะไร เพราะวันวันหนึ่งทะเลาะกันตั้งหลายเรื่อง

 

โซโลนิ่ง แล้วมองไปที่ไหล่ของซันจิ

ก็เรื่องแผลที่ไหล่ซ้ายนายไง

 

ซันจิชำเลืองไปดูไหล่ตัวเองตามคำพูดของโซโล ก็นึกขึ้นได้ว่าไอ้แผลนี้มันเกิดจากไอ้นักดาบบ้านี้ๆหว่า

 

หนอย!! ตอนนั้นมันดันบอกว่า ซันจิ เอามือเปล่ามาสู้กับดาบถ้าถูกฟันนะถึงตายนะ (บทพูดนี้มาจากตอนภาคพิเศษ ชื่อตอนวันดวลดาบต้องสาปมรณะ) แล้วก็ฟันฉับซะกระเด็น ยิ่งคิดก็ยิ่งโมโห ซันจิสูบบุหรี่อึดใจเดียวจนหมดมวนไปด้วยความหงุดหงิด

 

แผลแค่นี้ไม่สะทกสะท้านหรอก แล้วชั้นก็ลืมมันไปแล้วด้วย

 

เขาพูดแบบเสียไม่ได้ เพราะไม่อยากเสียฟร์อม ที่เสียท่าให้กับดาบของโซโล แล้วหยิบบุหรี่มวนใหม่ เตรียมที่จะสูบ

 

เฮ้ เจ้ากุ๊ก

 

โซโล เรียก ซันจิด้วยน้ำเสียงทุ้มเรียบๆเหมือนอย่างเคย

 

ยังไงๆ วันนี้ก็อากาศดี คนอื่นก็นอนหมดแล้ว แต่อยากได้ใครมาเป็นเพื่อนดื่มซักคน นายว่าไง

 

โซโลพูด พร้อมกับยื่นขวดเหล้าที่ดื่มค้างไว้ให้ ซันจิมองหน้าโซโลแล้วคิดว่าท่าทางหมอนี้จะดื่มมาไม่น้อยเลย จึงคว้าขวดดื่มเข้าไปอึกใหญ่แล้วจุดบุหรี่ที่เตรียมไว้ขึ้นมาสูบ เขาทิ้งตัวนั่งลงข้างๆโซโล

 

แล้วนี่ นายไม่กลับไปอยู่กลับเพื่อนเก่าจะดีรึ

 

ซันจิเอยถามโซโลถึงเพื่อนสมัยเด็ก ที่เพิ่งจากกันที่เกาะที่แล้ว

 

หมายถึง ชากะ นะหรอ ไม่ละถ้าอยู่ทีเกาะนั้น ชั้นก็ไม่ได้เป็นนักดาบที่เก่งที่สุดในโลกนะสิ

 

(ชากะ เพื่อนนักดาบสมัยเด็กของโซโลที่สัญญาจะเป็นนักดาบแห่งความยุติธรรม ที่มาจากตอนภาคพิเศษ ชื่อตอนวันดวลดาบต้องสาปมรณะ)

 

โซโลพูดถึงฝันที่จะเป็นนักดาบที่เก่งที่สุด เขายิ้มราวกับความคิดของตัวเองเรื่องน่าขัน แต่ทุกคนบนเรือลำนี้ยังคงวิ่งตามความฝันเมื่อครั้งสมัยเด็กๆ

 

ซันจิละสายตาจากโซโล แล้วจับจ้องไปมองพระจันทร์ แล้วนึกถึงสีหน้าทุกคนที่เวลาพูดถึงความฝันของแต่ละคนแล้ว ล้วนแต่เป็นใบหน้าที่ดูร่างเริงสดใสทำให้เขาอดที่จะอมยิ้มไม่ได้

 

เอาละ ถ้างั้นชั้นจะไปทำกับแกล้มมาให้

 

ซันจิลุกขึ้นพร้อมเตรียมจะปีนลงไปที่ครัว

 

โครม!!

 

ซันจิสะดุด ดาบของโซโล จนไปกระแทกกับตัวหอเรือ

 

ไอ้เจ้าบ๊า....!!! จะนั่งให้มันดีๆสิ ดาบก็เก็บให้มันพ้นทางคนอื่นเขามั้งสิฟะ

 

ซันจิ ตะคอกใส่โซโล แล้วก็รู้สึกถึงความเจ็บ แปลบที่ไหล่ซ้าย

 

ไหนว่าไม่สะทบสะทานไง

 

โซโลพูดเหมือนเยาะเย้ยที่ซันจิทำท่าอวดเก่ง แล้วก็ดึงแขนซันจิ ลงมานั่งข้างๆ ตัวเอง

 

เฮ้ย!!

 

ซันจิร้องเสียงหลงพร้อมกับกระชากแขนกลับ เขาตกใจที่อยู่ๆโซโลก็แกะกระดุมเสื้อของเขา

 

จะดูไงว่าแผลเป็นไงมั้ง

 

โซโลเงยหน้าตอบ ด้วยแววตาดุดัน

 

ก็บอกว่าไม่เป็นไร ก็ไม่เป็นไรสิฟะ

ซันจิตะโกนใส่ โซโลพร้อมกับพ้นควันบุหรี่ใส่หน้า โซโลยังคงดึงเขามาเพื่อจะดูแผลเสียให้ได้

 

ถ้าไม่เป็นไร ก็ให้ดูซะสิจะได้จบๆ ทำเป็นเรื่องมากเป็นเด็กๆไปได้

 

โซโล พูดเหน็บแนม ทำให้ซันจิได้ยินถึงกับโกรธจนหน้าเขียว ที่ถูกพูดว่าเป็นเด็ก

 

เออๆ จะดูก็ดูไป

 

พูดจบซันจิก็เปิดไหล่ให้โซโลดูแผลด้วยความหงุดหงิด โซโลเพ่งมองดูแผลถูกปิดไว้อย่างดีที่ชอปเปอร์พันไว้ให้อย่างดี แล้วพูดด้วยน้ำเสียงทุ่มเรียบๆ

 

นั้นเห็นมั้ย เลือดซึมออกมาแล้ว เพราะนายเดินไม่ระวังจนไปกระแทกนั้นแหละ แผลถึงได้เปิด

 

เขาพูดพร้อมกับถอนหายใจ

 

ใครกันที่เดินไม่ระวังฟะ แล้วมันเป็นเพราะใครที่ไม่เก็บดาบให้เรียบร้อย ไอ้หัวเขียวงี่เง่า

 

ซันจิโวยวายพร้อมกับติดกระดุมเสื้อที่ละเม็ด แต่โซโลไม่ได้ฟังคำโวยวายของซันจิเลย เขากลับมองไปที่ไหล่กับต้นคอของซันจิ ทั้งที่เป็นเวลากลางคืนมีเพียงแสงจันทร์เท่านั้น ยังมองเห็นผิวขาวๆได้อย่างชัดเจน

 

ซันจิหันไปชำเลืองมองทางโซโล เขาเห็นอะไรบางอย่างส่องประกายอยู่บนผมของโซโล

 

เฮ้ นี้มัน เกล็ดปลา นี่นายตกทะเลมารึไง

 

ซันจิเอื้อมมือไปหยิบเกล็ดปลาขนาดใหญ่ออกจากผมของโซโล เขายิ้มน้อยๆเพราะนึกขำที่ยังมีคนที่มีของติดอยู่บนหัวแล้วยังไม่รู้สึกตัวอีก เส้นผมสีทองทำให้รอยยิ้มแบบเด็กๆแลดูแจ่มชัดขึ้น โซโลโน้มตัวไปบรรจงจูบที่บาดแผลพร้อมกับดึงบุหรี่ออกจากปากของซันจิ ทำเอาหนุ่มกุ๊กประจำเรือถึงกับหน้าถอดสี แล้วรีบถอยออกห่าง